Brussel marathon 7 oktober 2012

-Wanneer wil je vertrekken?
-Laatstens 07.20u
-Ik zal er zijn als ik de wekker vind in mijn nieuwe gsm.

Moe van de vorige dag hoop ik op een diepe slaap. Niets is minder waar maar ik ben er, op tijd, net om kleine Rob de fles te geven terwijl zijn papa de laatste hand legt aan de bagage, zijn schoenen checkt, nog een slok drinkt.

These shoes are made for running and that's just what they do

-Ik doe er hopelijk maximum drie en een half uur over, had hij gezegd dus was ik gewapend met de weekendkrant, de Humo, ‘De som der dagen ‘ van Isabel Allende en mijn camera. Met lectuur in de hand schrikt wachten me nooit af. Maar ik heb geen letter gelezen, integendeel, me flink gehaast om de afgesproken punten te halen. En bijna had ik het eerste weerzien gemist.

Het was een frisse veelbelovende ochtend met rijm op de ruiten. Dat hij dat leuk zou vinden, dacht ik in de wagen op weg, terwijl de morgenstond ontwaakte. Mistslierten over akkers en beemden in Kwerps en ergens wou een zon priemen. De zoon dan: ‘Kom, mama’ en weg waren we naar de hoofdstad, de snelweg voor ons alleen, gezellig saam.

It's a good day for a marathon

Naast het Jubelpark ontvouwt Frank de folder waar zijn kop op prijkt. Daar en daar en daar, wijst hij, kunnen we treffen. Hij schat de tijd in dat hij ginds zal zijn. Handig is dat. De dag ontluikt juichend in ’t Jubelpark, roze wolken maken zich op in de spiegel van een grote ronde vijver.

Frank gidst me door het kluwen van afgetrainde lijven tot aan ‘zijn’ spandoek.

-En wat moest gij vroeger van uw moeder doen, zoneke, grap ik.

-Drie keer per dag smoelen trekken, mama.

Hij kleedt zich om, staat 6de in de rij voor de HUDO, checkt borstband - die moet eraf, het stoort hem - de muziek (van Sander), de oordoppen van Yolan, bindt zijn schoenveters strakker, wrijft langs zijn neus, wipt eens van ’t ene been op ’t ander, zou nog een springfoto willen voor de triomfboog maar ik vind dat hij zijn kruit niet moet verschieten en klimt tot slot over de dranghekken voor de start. En dan gaat het snel, nog een wave, aftellen en weg zijn zij.

’t Is 9u. Ik haast me niet maar slenter ook niet, ik heb een opdracht: ter Kamerenbos en niet dat ik de weg niet ken, hoe vaak heb ik het traject niet gedaan? Maar dan zonder versperringen. Bij de zoveelste blokkade laat ik mijn wagen op een CD-parking achter, verwittig de politie agent dat ik snel een foto ga nemen en zet er vaart achter, samen met de joggers op de Louisalaan. Frank zou het bos inlopen, dus daar zou ik hem al kieken en ook bij het uitlopen, twee kansen. Welgeteld één minuut stond ik op post en daar zag ik hem uit het bos rennen, mijn lachende zoon een gekke move makend. Oef, dat was nipt. De volgende halte, Tervuren diende ik voor 10.45u te bereiken.

 10.37u  kom ik uiteindelijk aan , nipt want alles wat ook maar naar Tervuren verwees was geblokkeerd. Eindelijk vind ik tijd om ’t vrouwtje Tinte te bellen.

Bij elke voorbij hollende marathonman klappen we in onze handen en bijna kaffer ik een groep nonchalante voetgangers uit waarvoor enkele lopers hun tred moesten inhouden. Nee maar, wat een gebrek aan respect! Was het Frank overkomen dan was de leeuwin in mij uitgebroken want het moet gezegd, en we hebben het er in de auto over gehad, ik vind dit een tegen-natuurlijk gebeuren. Geen neantherthaler heeft het in zijn hoofd gehaald om 42 km aan één stuk te lopen, volgens mij, voor die Griek was het van moeten en de uitvinder van het joggen is voor zijn 60ste al joggend gestorven en ook de Voedselzandloper pleit eerder voor wandelen dan voor joggen… Bij elke marathon of lang trainen zit de schrik er bij me in dat hij pal dood valt, zoals die voetballers van tegenwoordig….

De onrust, angstaanvallen en vlagen van gezinsbegoogling stijgen naarmate de minuten verstrijken, de kerkklok heeft het laatste kwartier geslagen. Is hij gevallen onderweg, heeft hij plaspauzes ingelast; twee verteld hij achteraf. Ik tuur me te pletter. O, daar ontwaar ik eindelijk een blauw bloesje en zwart broekje aan een gestalte dat wel dat van mijn zoon zou kunnen zijn. En weer lacht hij voor hij het park inloopt.

Daarna zit ik in een tweestrijd en ik vraag hoe lang het parcours is daar tussen de bomen. Blijf ik om hem nogmaals aan te moedigen of rij ik al naar Brussel? Dàt hadden we niet afgesproken en hoe langer ik wacht hoe meer het me spijt dat ik gebleven ben, maar als hij weer verschijnt is mijn moederhart gerust gesteld, het was goed te wachten. En nu spurten, voor de laatste halte: de terminus, de finish. Onmogelijk om zijn aankomst vast te leggen, het is drummen op de Grote markt van Brussel. Ik zie nog net een meisje duidelijk over haar limiet in een brancard liggen en dan ga ik wat verder wachten. Het is Frank zelf die me ontdekt, nee , het was Stéphane en als ik hem daar zo bezweet zie staan schiet mijn gemoed vol. Een hart vol trots, toch wel.

Exacte gegevens:

• naam Frank Gielen
• geboren: 12-04-79 
• lengte 1 meter 88 een half 
• wedstrijdnr 251
• aantal marathons : 4
• tijd 3 u 19 m 19 sec
• plaats  215
• uitslag ja
• geschreven door de mama

Groetjes uit de buik

Mijn vrouwtje ziet er geweldig uit. Het tweede semester van de zwangerschap is net aangebroken en alles verloopt naar wens. Nu haar buikje stillekes aan een bolletje begint te vormen, kan ze vollen tube paraderen met haar zwangerschapskledij. En ze dat is leuk. Ze staat er dan ook geweldig mee, alle toeters en babybellen zijn aanwezig.


De kleine heeft het ook naar zijn/haar zin. Toen ik onlangs mijn oor op Tinte haar buik legde, hoorde ik de kleine roepen van: 'Dat is hier mega plezant! Ik heb het mega naar mijn zin. Groetjes uit de buik'

Toch even opletten geblazen, want het zwanger zijn blijkt aanstekelijk te zijn. Als dat maar goed komt.

Een likje op de juiste plaats

Nee dit is geen vervolg op het vorige artikel. Voor alle duidelijkheid het gaat hier over een likje verf. Dit is de stand van zaken na 1 week bricoleren.

• Ik doe het nu ook liever zelf in de Brico, Hubo, Gamma, ...
  
• Verven gaat veel beter als iemand anders het doet. Zie de verfkoning.
  
• Gaatjes vullen is dan toch geen hobby van mij. Tinte daarentegen.
  
• Bij ons containerpark is de inkom gratis. Werkelijk alles kan in de textielbak gedumpt worden, heerlijk.
  
• Ik vond mijn melktanden toch nog terug tijdens den opruim. Niet dat ik er naar op zoek was of zo.
  
• Het waskot kreeg al een goei beurt
  
• Zouden er tegels zitten onder de ingebouwde kast? Eventjes afbreken om dat te weten te komen.
  
• Ik heb de plafond zitten witten
  
• We zijn al helemaal verliefd op ons huis(je)

Verfkoning in verschillende standjes

Bricolleren doe je zo

Onze eerste voor en na foto

Een vriend

Terwijl wij ons hier volstoempen op retegezellige familiefeestjes, moeten Yolan en Saïdja het anders aanpakken. Zij vieren kerst en oude jaar in het verre Latijns Amerika.

Saïdja, jij vierde waarschijnlijk kerstmis op zijn roadtrips. Ik kan het me al helemaal voorstellen. Ergens noodgedwongen moeten stoppen langs de kant van de weg, om Joseph het kapotte kevertje wat rust te gunnen. Maar het jullie begot niet aantrekken en er een reuze feest van maken. En dan maar samen met Judith, de politie en een bende gypsies gezellig scoutsliedjes zingen aan een kampvuur.

Yolan, jij vierde waarschijnlijk kerstmis op zijn Argentijns. Samen met het gastgezin tafelen in een verzengende hitte van 34 graden. En dan maar parilla's boefen (parilla's zijn een soort opengebarsten zwette pens). Hopenlijk lukt de omswitching van gastgezin heel vlot.

Als het toch allemaal eventjes te veel wordt. Als jullie ons toch een beetje missen... zet dan maar dit liedje van ons mama nog eens op.

• Zang door de mama
  
• Camerageweld door de moose
  
• Montage en eindredactie door Tinte

Vruchtbaar weekend

Nu onze vriendjes Jef en Kaar in het verre Ravels zijn gaan wonen, moeten we al een weekendje aan zee plannen, om elkaar nog eens tegen het lijf te kunnen lopen. Dat hebben we dan ook gedaan.

Man, het was berekoud op het strand van Westende. Het zonnetje wou niet schijnen en de wind zat tegen, maar dat kon je aan onze opgetogen gezichtjes niet zien. We haalden werkelijk alles uit ons weekend, wat er uit te halen viel.

De geplande activiteiten waren niet van de poes. Een actie-spring-eens-omhoog-en-terug-omlaag fotoreportage hier, een Oostendse bioscoop bezoekje daar, een unieke briefkaart weer ergens anders.

Onze persoonlijke hoogtepunten:

• Tinte domineerde het BUZZ-kwis gebeuren
• Karen scheerde hoge toppen tijdens het spontaan op de foto staan
  
• Jef speelde weer zijn eigen sexy zelve
• De moose werd bekroond tot kampioen deserteur

Maar de climax van het weekend kwam pas op het einde. De moose gaat samen met Jeffie een groots feest organiseren tijdens de maartse buien. Zondag avond voelden we ons allen als herboren, het was een vruchtbaar weekend.

We geven van katoen

We zijn vandaag exact een jaar geleden getrouwd! Ons katoenen huwelijksfeest is volop aan da gang. Ditmaal vieren we het puur met ons getweetjes

• Ontbijt op bed
  
• Trouwkleed nog eens showen (Ik niet hoor)
  
• Romantisch squashen
  
• Huwelijk consumeren
  
• Huwelijksvideo herbekijken.
• In de avond uit eten

Nen dikke proficiat aan mijn mooie vrouwtje om het zo lang met mij uit te houden.

We hebben dit laatste jaar dolsdwaze avonturen beleefd en zijn nog meer naar elkaar toe gegroeid. Tinte met jou samenwonen is gelijk een sprookje. Maar dan zonder dwergen en boze feeksen.


Update the day after
Het was een geweldige dag. Nu gaan we genieten van onze katoenen huwelijkreis in centerparcs! Het moet niet altijd de Malediven zijn ;)

Reisklaar

Gisteren hebben we rete hard gewerkt ten huize moosability. We maakten Yolan's spik-splinter-nieuwe blog reisklaar. Tinte maakte een geweldig mooie header en ik deed de logistiek (kleurtjes, rss, opleiding). Het resultaat mag er wezen.

Nu is het maar te hopen dat onze Yolan genoeg leuke dingen gaat meemaken om over te bloggen. Ik gok op de volgende blogartikels

• Hoe krijg je 40kg mee in je handbagage?
  
• Argentijnse vrouwen van je lijf houden voor dummies
  
• Spanos vooros dummieos
  
• Ik ben mijne pas kwijt
  
• Hoe kom je een maand rond met 25 euro en 5 condooms?
  
• Politieachtervolgingen vermijden voor dummies

Facebook beats real life

In de wereld van Facebook zijn de mogelijkheden onbegrensd. De gemiddelde Facebook ontwikkelaar plukt zaken uit het dagelijkse leven en bouwt er vervolgens een applicatie rond. Het gevolg is meestal een opgepimpte versie van de reële wereld.

26 juli 2008 beloofde een prachtige dag te worden, want op die dag trouwde ik op Facebook met mijn Tinte. Ik was net vriendjes met haar geworden en vier minuutjes later waren we al gelukkig getrouwd. Van speed daten naar speed marriage.


Toch holde Facebook een beetje achter de feiten aan. In het echte leven (in Kessel-Loe shitty) ben ik al bijna 11 maanden gelukkig getrouwd met mijn lieve vrouwtje. Daar duurde het negen jaar voor ik door mijn knieën ging voor haar.

Op Facebook nam het hele aanzoek de volle drie minuten in beslag. Vlotter kan gewoon niet. Maar let op trouwe lezertjes. Trouwen op Facebook komt misschien wel stukken goedkoper uit, het feestje achteraf (met party dj wim) zou ik voor geen geld ter wereld willen missen.

De ideale vrouw bestaat

Ik ben een echte romanticus, mijn vrouwtje kan het weten. Ontbijt aan bed, strandwandelingen a la volonté en voice-mailbalades zijn schering en inslag ten huize Moosability. Ooit schreef ik Tinte's straat vol met liefdesboodschappen, hartjes en I love youkes.

Maar genoeg gestoefd over de ideale man. Waar zit die ideale vrouw?



Ik heb de ideale vrouw natuurlijk al lang gevonden. Haal die deegrol nu maar weg schatje. Andere mannen hun speurtocht naar de holy grail is nu eindelijk te einde. Want Ludovina wees me op sexy Flairtest :
Welk seksbeest ben jij?

Deze test is wel voor de vrouwtjes geschreven, maar dat hield mister Moose niet tegen. Ik haalde gewoon eventjes mijn vrouwelijke kant naar boven en de rest ging vanzelf.

Amper vijf vragen later las ik het wereldschokkende eindresultaat. Ontgoocheling alom, want volgens de Flair...

ben ik de ideale vrouw!

PS : Nog lang niet iedereen beschikt zoals mij over het perfecte vrouwtje. De good wife's guide leert hoe vrouwen zich moeten gedragen om de perfecte levensgezellin van hun partner te zijn. Succes verzekerd.

Ik heb talent

Dat ik recentelijk heb leren jongleren wisten jullie al. Maar dat ik barst van het talent, moest ik nog bewijzen. Vandaar dit staaltje vakmanschap getrokken door een coole fotograaf.

Feitelijk ben ik niet zo tevreden met deze foto die getrokken is voor de zestigste huwelijksverjaardag van Tinte haar oma (en opa natuurlijk).

De enigste conclusie die je hier kan trekken, is dat ik wreed veel talent heb om lelijke smoelen te trekken. Mister moose er als een clown laten uitzien, dat kan hem.

Ik heb je nog wel Daniél. Al is het het laatste wat ik doe...

De Provence

Tinte en ik waren bang dat een paar die hard moosability fans wel eens zo gek zouden kunnen zijn, om ons tot diep in de Provence te volgen. Vandaar dat we onze exacte vakantiebestemming niet verklapten. Zeker met in het achterhoofd dat we nog op Veerle en Peskaal gingen moeten babysitten.

Maar onze vrees was ongegrond. We hadden geen last van muggenbeten op vreemde plaatsen, of loslopende budha's. Dus dat zat wel snor.

Het is toch jammer om terug te moeten keren naar België. De Provence was ferm de moeite. Nu is het gedaan met ...

• Pain français avec du brie
• Rosé à volonté
• Gorge du Verdon
• Les Callenques de Cassis
• La temperature

PS 1 : Wij hebben nu rechtstreeks contact met de verhuurders. Dat komt een pak goedkoper uit. Iemand interesse?

PS 2 : Meer beeldmateriaal op Flickr. Voorlopig nog geen onokini's te bespeuren, maar daar kan verandering in komen.

Die van Novy zuigen het best

Mensen die bouwen door dummies lezen, weten dat Tinte en ik op keukenjacht zijn. Tijdens deze zoektocht waagde ik me aan tal van keuken gerelateerde onderwerpen. Met veel keuken geleuter als resultaat.

• De ideale keuken bestaat
• Keukenboeren kiezen is (g)een makkie
• Ik wil een kraan met een lampje
• Magische opbergsystemen zijn prijzig
• De decoratieve wanddampkappen van Novy zuigen het hardst. Toch produceren ze het minste decibels

Ik ben er zo hard mee bezig, dat ik voorstel om er een werkwoord van te maken. Wel een leuk en avontuurlijk werkwoord natuurlijk. Eentje dat zou terechtkomen in de categorie van giechelen, ontdekken en genieten.

De vervoegingen gaan dan als volgt :

Ik keuken, jij keukent, hij keukent, wij keukenen, jullie keukenen, zij konijnen. Gij zult gekeukenboerd hebben.

Dat laatste was het onvoltooid verleden meewerkend voorwerp.

Happy funday everybody

Nee dit zijn geen kiekjes van de gayparade. Maak kennis met mijn ubercoole schoonfamilie : Tinte en haar nichtjes.

Tinte haar oma wordt zo maar eventjes 60 jaar, of was het 60 jaar getrouwd? Maakt niets uit, alle redenen zijn goed om nog eens samen te komen. En met wat wordt een mens gelukkiger dan een heuse fotoreportage van de hele familie? Inderdaad, niks rien nada noppes.

Voor de gelegenheid haalde Tinte haar trouwkleed nog eens uit de kast (dat doet ze minstens 2 keer de week, maar soit). Ze ziet er nog steeds smoking hot uit in de kleedje, damn. Ik mag van geluk spreken met mijn wuvve, het was een hele goed idee om haar pollke te vragen. Er zitten dan ook goede genen in de familie.

PS 1 : Ganz fielen dank aan Daniél voor zijn geweldige trap- en cameratechnieken.

PS 2 : Let op de klemtoon, volgens Tinte's oma moet die op de 'e' vanachter staan.

Met de Bongo bon naar Chimay

Voor onze eerste 10 jaar samen ruilden we weer een Bongo bon in. We kozen voor een zalig natuurweekend in de buurt van Chimay. Door onze wispelturige GPS reden we per ongeluk dwars door de binnenstad van Charleroi. Jullie hebben trouwens allemaal de groeten van de plaatselijke maffia.

Toen het landschap landelijker werd, merkte Tinte iets vreemd op :

-"Amaai, die koeien hebben nogal volle uiers!"

Nadat we arriveerden in Domaine de la Carrauterie, leidde de gastvrouw ons naar onze geweldige kamer. Deze droeg de naam zon van het Oosten, maar in het Frans klinkt dat natuurlijk vele chiquer. Om de sfeer te bevorderen hingen er slashkes, lampionnen en buikkdansgerief aan de muren. Ook het bed kon wel eens afkomstig zijn uit een ver Oosters paleis.

We plonsten in het openlucht zwembad en relaxten in de Joerd. Een openlucht zwembad? Ja, maar wel met bijhorende serre, zwemworsten en ligstoeltjes. Een heuse joerd? Ja, ook wel een Mongoolse ger genoemd. Dat is niets minder dan een ronde tent waar Mongolen in leven. Deze joerd werd volgens mij speciaal overgevlogen door iemand van de Peking Express crew.


Daarna bezochten we het centrum van Chimay. Eerst deden we een fikse, elf kilometer lange wandeling rond het meer. En daarna dronk ik ne goeie Blonde Chimay om het af te leren. Als afsluiter zondigden we tegenover de toeristencode en zijn we ne Chinees gaan steken.

Kijk eens naar mijn vogeltje

Ongeveer een jaar geleden kende de Vlaamse foto industrie een hoogdag. Op dat moment kochten Tinte en ik onze eerste digitale camera, een Sony Cybershot 2.

Spijtig genoeg kwam dit fijne toestel de laatste tijd veel te weinig uit de kast. Echt wel jammer, want met dit toestel zijn er veel mooie plaatjes gemaakt.

• Bij Rudy
  
• Op de huwelijksreis
  
• Vanuit de lucht
  
• Op de paasbrunch

Gelukkig herpakte ik me net op tijd. Ik raapte al mijn moed bijeen en schreeuwde het van de daken:

-"Kodaksken, het gaat hier gaan gedaan zijn. "
-"Dat is al veel te lang geleden dat gij nog eens deftig kon flitsten."
-"Vooruit met die geit!"

Het leven is veel schoner als ge naar de kleine details kijkt. Daarom trekt Moosability door het land met zijn strakke paparazzi pakkie aan. Jammie.

PS: Sorry voor de overdosis aan supersexy links naar mezelf.

De echte ardennen

Als het zou sneeuwen op Tinte hare verjaardag, zouden we de Ardennen onveilig maken. En ja hoor, deze morgend snow all over the place! Je moest eens zien hoe blij we waren.

Vliegensvlug smeerden we onze bokes en reden we welgemutst richting Ardennen.

Maar hoe weet je nu zeker, dat je wel voor echt in de Ardennen bent geweest? Awel, voor de gemakkelijkheid stelde ik daarvoor een handige checklist op. Je trip moet minstens aan drie vierde van mijn lijstje's criteria voldoen. En dan kan je spreken van een echte tocht naar de Ardennen, met het Moosability label erbij en al.


Je bent pas echt in de Ardennen geweest als ...

• Je prachtige sneeuwlandschappen hebt gezien
  
• Je langs Hognoul bent gereden (hahaha)
  
• Je merkt dat ondanks de verse sneeuw, de skiverhuur gesloten is
  
• Je direct een waardig alternatief vindt
  
• Je merkt dat zelfs de vrieskoude je niet van een stevige toiletbeurt kan behoeden
  
• Je iets te veel gekke foto's hebt gemaakt
  
• Je een engel in de sneeuw hebt getekend
  
• Je frontaal op je gezicht bent gegaan
  
• Je langlauf ski's constant uitvallen
  
• Je nog steeds niet snapt hoe men remt met langlaufski's
  
• Je auto volledig ingesneeuwd is, en 3 man moeten helpen duwen
  
• Je een vuil bruin café hebt bezocht
  
• Die bokes geweldig goed smaken na een tochtje van 8 km
  
• Je je super hebt geamuseerd met je geliefde
  
• Je per ongeluk weer driemaal de afslag in Luik fout neemt en op de grootste rotonde van Belgie sukkelt.
  
• Je totaal uitgeput maar voldaan huiswaarts keert

Gelieve niet op de bussen te schieten

De beschieting van een bus in Dilbeek heeft verre gaande gevolgen, ditmaal ook voor de lezers van Moosability. De bussen van De Lijn reden deze ochtend niet uit. We spreken hier dus over een spontane staking. En wie is weer de pineut? U raadt het al, de pendelaar.

Mijn vrouwtje heeft deze ochtend 15 minuten vertraging opgelopen. En dat in de hagel, de gutsende regen en geen zon tegelijk.



Kan men in het vervolg aub 2 minuutjes nadenken alvorens men op bussen begint te schieten? Zeker niet schieten op dagen dat Tinte haar fiets op den buro achterlaat, om de dag erop met de bus te gaan werken. Veel dank voor het begrip.

PS: Voor inlichtingen ivm met de staking moet u zeker niet bellen naar 016 31 37 11, het nr dat ik vond op hun geweldige contactformulier. Je zou wel eens per ongeluk naar een ander telnr moeten bellen.

Jouw eigen cover

Onze huwelijksuitnodigingen zijn niet voor niets de deur uitgegaan, integendeel. We hebben er een geweldige trouwdag van gemaakt. Elke keer dat we naar de huwelijks-DVD kijken, of naar foto's van de huwelijksreis, genieten we opnieuw van die geweldige dag.

Tinte en ik zijn sinds 7 maart 2008 officiëel een half jaar met elkander getrouwd. Ik zie mijn vrouwtje nog steeds super graag. Niet moeilijk, want ik heb dan ook een geweldig vrouwtje, heel de wereld mag dat weten.

Daarom wil ik ze eens flink in de watten leggen. Wat dacht je van een prachtige foto prijkend op de cover van bride magazine? Score.




Zet je eigen smikkel op de cover van een magazine

Ozark by SAS

Gisteren zijn we via de mannen van SAS, gratis naar een optreden van Ozark Henry geweest. Twee jaar geleden ben ik op die manier al samen met Jef naar Hooverphonic geweest. Toen zaten we op de eerste rij van den Bozaar.

Weet dat ik het feitelijk niet heb voor Piet Goddaert. Ik zou never de never betalen, om naar die strandjanet te gaan kijken. Maar als het voor de gratuit is, met graagte.

De avodn is heel goed meegevallen. We zaten helemaal bovenaan in de zaal en het zicht was er adembenemend. Tinte zag er prachtig uit, maar ook de zaal mocht er zijn. De belichting zag er redelijk duur en fancy uit en er hing een gezellig sfeertje. Ook de cocktailparty achteraf was een aanrader. Smullen geblazen!

Ah ja, voor ik het vergeet. De muziek van meneer Goddaert viel best mee. :-)

De eindstand kan ik wel verklappen. 5 wraps, 3 glazen champagne en 3 sandwichen voor mij, 1 goed optreden voor de Piet.

Peter

Mijn peter is weeral verhuisd. Hij ligt nu in een Leuvens ziekenhuis. Ik bezocht hem samen met Tinte op de afdeling geriatrie.
Hij is van mening dat hij niet echt zijn plaats zit op deze afdeling. Ondanks zijn 93 jaartjes is hij er nog steeds goed bij. Subtiel en minder subtiel laat hij blijken.

Peter : "Ziet dat hier nu zitten. Straks is dat lokaal hier helemaal leeg. En het is begot nog geen 18 uur. Hier is echt geen hol te doen."

Hij wijst naar een plastiek uitziend puddingske.

Peter : "Moet ge is proeven van dienen brol?"
Frank : "Neen dank je peter."

De verpleegster komt afruimen en ziet dat peter den helft van zijn broodje laat liggen.

Verpleegster : "En meneer Massy?
Wat vond ge van het eten? Was het lekker?"
Peter : "Verschrikkelijk ..."

De verpleegster lacht een beetje onwennig. Omdat mijn peter de waarheid hoog in het vaandel draagt, kon hij het woordje lekker niet over zijn lippen krijgen.

Verpleegster : "Ik zal dat maar als lekker interpreteren..."

Brede smile op peter's gezicht. Hahahaha. Ik denk dat ik hem nog ga bezoeken. Gelukkig voor hem zijn de verpleegsters lief.