woensdag 6 januari 2016

Ontdekkingstocht door Kortenberg

Soms bof ik nogal dat ik fotografie studeer. Zo liep ik onlangs door Kortenberg en iemand opende zijn garagedeur. Het leek wel de grot van Aladin. Ik wist niet wat ik zag, allemaal spulletjes, spulletjes en nog een spulletjes. De nieuwsgierigheid in mij nam over, dit moest ik gaan ontdekken.

Blijkbaar was Freddy een verzamelaar, ons gesprek ging zo :

- "Hallo, ik ben de moose, u houdt precies nogal van verzamelen."
- "Ja, ik smijt nikse weg."
- "Mag ik daar eens foto's van komen trekken? Ik doe avondcursus fotografie."
- "Geen probleem"
- "Mag ik dan uw emailadres hebben?"
- "Ik heb gene computer."
- "Mag ik dan uw telefoon nummer? "
- "Ik heb gene werkende telefoon, enkel 20 oude, maar die gaan niet meer. Je moet gewoon kijken of mijn auto voor de deur staat en aanbellen."
- "Slik"


De woensdag daarna was ik van de partij om foto's te trekken. Ik kon mijn ogen niet geloven. Zo veel zippo's, posters, oude wapens, klokken, brommers, fietsen, Michelin popjes, oude radio's, oude camera's allemaal bij elkaar. Op elkaar gestapeld als 1 massief blok nostalgie. Freddy you rock!







zondag 20 september 2015

Moosarazzi leert schrijven met licht

Vanaf september, volgen mister Zwet en de Moosarazzi een cursus aan het CVO Volt te Leuven. Neen we zitten niet op turnkamp, we leren over digitale fotografie. We ontrafelen de geheimen van het schrijven met licht.

We moeten het wel toegeven, de paparazzi waarde van onze foto's mag drastisch omhoog, van hier naar Cannes en nog is terug. Aan de kwaliteit van onze toestellen zal het niet liggen, we spreken hier mainframe. Zwet heeft een Canon 5D en ik heb een gloednieuwe Nikon D750 met beestige standaardzoom lens.

Echt moeilijk kan het  toch niet zijn. Een beetje met de instellingen prullen, dan de camera richten en vervolgens op een knopje drukken. Was het maar waar.

We schreven ons in voor Module Digi 1, je leert er over de basistechnieken :
  • kijk eens naar mijn vogeltje
  • verlaat toch die auto mode
  • mijn scherpte diepte zit niet op snee
  • stop, je moet 2 stops terug
Dan moeten we van een aantal thema's telkens 3 foto's afgeven.
Maar om ons echt bezig te houden maken we een fotoketting. Een fotowatte?

Werkwijze fotoketting :
  • De groep brengt een afgedrukte foto mee op A4 of A5 formaat.
  • Samen kies je een startfoto, eventueel in meerdere stemrondes. 
  • Deze foto is het begin van de ketting.
  • Vervolgens scheiden de wegen
  • Iedereen trekt erop uit om een foto te maken die een link heeft met de vorige
  • Maak hier weer een afdruk van
  • Ga je goedgemutst naar de les en stemmen maar.
PS : de stand na 2 weken tot nu toe : 0 stemmen voor Zwet en nog nuller voor mij.

mijn inzending voor week 2

donderdag 12 maart 2015

Lesje fotografie over rosse poesjes

Ik leer momenteel wat bij over fotografie. Een beetje een mix van alles : sluitertijden, compositie, mega bitchels, belichting, contrast, stops, diafragma, ...Dia watte ? Maar natuurlijk geen theorie zonder praktijk.

Ons Rosje kwam langs de poort binnen gemankeld en ja het kon geen toeval zijn. Ik had mijn camera in de aanslag. Een rosse poes trekken, dat gaat hier hits opleveren dacht ik bij mij eigen.

Vliegensvlug haalde ik mijn camera uit het hoesje en drukte halfzacht op het knopje. De camera deed waar het goed in was .... licht meten. Mijn lens zoomt niet, dus ik moest wel bukken. Razend snel regelde ik mijn ISO nog wat bij en opende het diafragma nog een stop of 3 tot 2.8.
En 125 ms later stond dit als een raw bestand op mijn geheugenkaartje gegrift. Voor eeuwig en altijd, allee toch zeker voor een kwartier

Lightroom deed de rest en vanaf nu zit Tine opgescheept met onze kat als desktop achtergrond .
Wat de toeksomst zal brengen weet niemand.

dinsdag 11 november 2014

Marathon Nice naar Cannes 9 november 2014

Deze marathon is anders. Ik volg een loodzwaar trainingsschema van runkeeper.com. Vanaf eind augustus loop ik me de zolen van mijn schoenen. En het is niet dat ik daarvoor stil gezeten heb. Vijf keer de week trotseer ik de natuurelement, met pittige interval trainingen. Maar trouw houd ik me aan mijn schema en blijf blessure vrij.

Pieter wil van zijn eerste marathon ne memorabele maken. Hij regelt de vlucht, vervoer en slaapplaats, waarvoor dank. We richten onze pijlen op Nice - Cannes, volgens de boekskes de nummer 1 marathon van  Frankrijk (na Parijs). Oops per ongeluk spoel ik mijn boardingpas door op het toilet van de luchthaven. Toch komen we zonder kleerscheuren aan in het prachtige Nice.

 We starten met 8600 marathon lovers en er zijn ook 450 aflossingsteams aanwezig. De marathon loopt via de Boulevard in Nice langs de kust naar Cannes, waar we onze tent opslaan in hotel Raddison Blu. Room with a view met upgrades! We krijgen toegang tot de thermen, hebben een Japanse WC met voorverwarmde bril, wassende straaltjes en ingebouwde balwarmer. Kortom we lopen net niet verloren in onze suites.


Zondag vertrekken met de bus om 5 u 30 naar Nice, waar we ruim op tijd toekomen. Pieter en ik drinken nog ne koffie en schuiven 2 keer aan voor de transit. Maar dan begint de marathon, stiekem hoop ik op een toptijd.

Ik ben iets te veel achteraan in het startvak gaan staan, van in den beginnen moet ik heel mensen inhalen. Goed voor de moraal, maar je verliest er wel wat energie door. De eerste helft is gewoon zalig, mooi parcour, vlakjes en mijn spieren doen wat ze moeten, gas geven. Ik haal de vlag van 3 u 45 en 3 u 30 snel in. Na 15 km of zo zie ik in de verte zelfs de vlag van 3 u 15 wapperen.




Dit is fijn, mijn tempo blijft hoger dan gehoopt en de hartslag werkt absoluut niet tegen. De muziek stuwt me verder en sneller vooruit. Af en toe voel ik wat regendruppeltje, maar het is niet te koud. Alleen jammer dat er enkel brede bekers voorradig zijn, geen flesjes. Zo drink ik telkens maar een beetje en verlies ik elke drankstand toch een beetje tijd. Misschien volgende keer een camelbag zoals Pieter?


Na 30 km, gaat het wel een beetje op en neer en merk ik toch een licht verval van 10 a 15 seconden per kilometer. Dat is dus 3 min 40 per kilometer in plaats van 3 min 25, mij hoor je niet klagen. Ik reken een beetje en mijn P.R. zit er dik in. Gewoon minstens aan 12 per uur blijven lopen en de eeuwige roem is binnen.

De laatste 3 kilometers duren als gewoonlijk weer 5 maal langer dan op training. Maar ik finish! Stik kapot zie de stralende lach van mijn zalig vrouwtje. Missie volbracht. 3 u 16 en 5 seconden, ik heb mijn persoonlijk record gebroken met meer dan 3 minuten. Ik heb plaats 618 van de 6800. Dank aan iedereen voor alle steun het was een geweldig avontuur!




donderdag 12 juni 2014

Pinkpop 2014

Pinkpop 2014 stond al een tijdje gegrift in de agenda van the moose. Met Metallica, Arctic Monkeys en The Rolling Stones kan je natuurlijk weinig mis doen.

Gewapend met een volle portefeuille, een bus vol zonnecrême en veel enthousiasme stapten Jeroen en ik de wei op. Het ging een echt feestje worden die zondag, 28 graden of zoiets.

De moose en de Jeroen Live @ pinkpop
En het was echt plezant. North Mississippi All Stars wisten ons te bekoren. Limp Bizkit dacht dat het nog '99 was. Rudimental deed erg zijn best. Van Paolo Nutini en Editors had ik wel meer verwacht. The Arctic Monkeys waren een sublieme afsluiter. Lees ook de lovende commentaar van De Morgen.

Al hier de gehele show:

zaterdag 24 mei 2014

Onze nieuwe badmeester

Ons zwembad ziet er weer helder blauw uit. Ik begin het stilletjes aan te leren. De pH tussen 7 en 7.4, brengen, vervolgens lekker veel chloor, een kleine backwash of dertig, afwerken met vlokken en dan nog de trukken van de foor. Meer heb je niet nodig om het water zwemklaar te maken. Laat de hittegolven maar aanrukken!


En we hebben een nieuwe badmeester. Kermit de kikker heeft zijn nieuwe stek goed uitgekozen. Niet te veel rommel, een thermometer om uit te rusten en hij slapen doet hij op de chloortabletten. Nu zwemmen we nooit meer alleen.

vrijdag 23 mei 2014

Verkiezingen 2014 CD&V doet het op zijn volksjes

Groot was mijn verbazing toen ik deze ochtend HLN las op mijn smartphone. Blijkbaar gooit CD&V hun campagne volledig over een andere boeg.

Ik lees eerst de hoofding : seks en relaties, totaal niks mis mee. Maar als foto zie ik niemand minder dan Wouter Beke en Kris Peters samen poseren.

Op de koop toe lees ik  "CD&V speelt op angst voor ..."
Deze mannen zijn een vuil spelletje aan het spelen!

Wouter Beke en Kris Peters samen
Het moet er voor mij niet vettiger op worden. Stemmen ronselen door onschuldige lezers te shockeren. Alsof de torenpoepster nog niet genoeg was. Goedkoop hoor jongens.

 Dit is het beangstigende artikel.


donderdag 8 mei 2014

Lego Lego Lego Lego Legoland!

Rob en Sterre hebben net Lego ontdekt. Hoe cool is dat? De papa haalde de oude bakken Lego van de zolder en nu is er geen babysit meer nodig. De kindjes zijn met geen stokken van dit zalige speelgoed te slagen. Ze maken zelf auto's , huisjes, vliegtuigen en dierentuinen, en als het even moet Studio 100 figuurtjes. Mijn zoon van net 3 jaar speelt het leven van Bumba ermee na. De storylines zijn geweldig en soms mag ik zelfs mee knutselen.
Rob en Sterre druk bezig

Ik was al een beetje vergeten hoeveel toffe thema's er waren. Ken jij de ridders, de kanibalen de ruimtevaarders, de piraten, de indianen, de racers, of de drakenvechters nog? Ik dacht het niet.

En binnen een paar jaren kan ik pas echt goed meespelen. Dan koopt de Sint hoogst waarschijnlijk en hele set van Lego Mindstorms. Lego die je kan programmeren met java, geweldig is me dat. Wedden dat ik er een deurbel mee kan maken die wel belt? Feitelijk is Playmobil maar slappe brol tegen het creatieve van Lego.

zondag 6 april 2014

Een job interview doe je zo

Ik heb meer dan 10 jaar in het IT consultancy wereldje gezeten. Af en toe sturen ze je dan naar een job interview. Voor de gemiddelde consultant is zo'n gesprek moordend, maar niet voor mij.

Mijn voorbereiding was vaak zo goed dat het bijna niet anders kon, dan dat ze mij aannamen. Maar jij kan het ook.

Volg de 5 onion tips uit het filmpje en vanaf dan zijn job interviews een fluitje van een cent!

dinsdag 8 oktober 2013

Kustmarathon Zeeland 2013

Op zaterdag 5 oktober liep ik voor de vijfde keer in mijn leven een marathon. Net geen 3 jaar na mijn eerste in Brussel op 10/10/10. Ik liep hem uit in 3 uur 48. Hoe verder van huis, hoe trager ik hem loop. Maar tijd zegt niet alles. Deze marathon zal ik niet snel vergeten.


Nederlandse marathons zijn niet allemaal vlak. De kustmarathon van zeeland is de zwaarste van Nederland. En daar zijn redenen voor. Het is de unieke mengeling van de Zeeuwse zon, de pittige duinhellingen met zijn ingewerkte trappen en het onverschrokken getijden werking van de zee die hem beenhard maken.


Het is geweldig loopweer, niet meer dan 17 graden en weinig tot geen wind. Tijdens de start raden ze iedereen aan om niet te snel te starten en zeker genoeg vocht op te nemen tijdens het lopen. Het is naar het schijnt hoog water. Kan het mij wat schelen? Neen, ik ben toch geen garnaalvisser gniffel ik.


Met een redelijk tempo begin ik aan de marathon, dik boven de 12 km per uur. Het lopen gaat fijn : leuk door het bosje, dan een klein stukje strand, nog een lange brug van 2 keer 3 kilometer met daar een beetje geasfalteerd eiland tussen. Voor je het weet ben je 20 km verder. De muziek is goed  gekozen en ik sta zelfs een beetje voor op mijn schema. En binnen 6 kilometer staan vrouw, supporters en kindjes klaar om mij aan te moedigen. Joepie, deze marathon wordt een eitje.




Maar plots zie ik het, we moeten over het strand. En het strand ligt er niet bij zoals in Oostende, Blankenberg, Bredene of Cadzand. Nee hier zijn de geallieerden waarschijnlijk geland en terug huiswaards moeten keren. Het is effectief hoogtijd en de garnaalvissers komen zelf niet buiten. Ik wil maar zeggen, het strand lag er niet gladjes bij. Ik spring van krater naar krater, navigeer door de zandkastelen, haal mijn voeten uit het drijfzand en ploeter verder. Iedere meter voel ik de kracht uit mijn benen sijpelen. En ik moet nog een halve marathon lopen.


Dit stuk strand van 6 kilometer is onverbiddelijk, maar ik ga door. Na 4 km strand merk ik dat loper Luc naast me loopt. Dat betekent dat er toch een einde moet komen aan de zandhel. Hij haalt mijn moraal terug beetje boven en babbelt de zand demonen uit mijn hoofd. Eindelijk zie ik terug volk en het officiële afspreekpunt. Zalig om mijn geweldige gezinnetje te zien. Ik val op mijn knieën, knuffel iedereen heel hard en moet dan spijtig genoeg weer verder. Het strand is achter de rug en nog 16 km te gaan.



Maar nu is het aan de duinen. Vanaf nu bezem ik heel af en toe iemand op, maar nog meer halen ze mij in. De duinen hier hebben last van grootheidswaanzin. De ene duin is nog steiler dan de andere en voor sommige hebben we zelfs trappen nodig. Het zand heeft zijn werk gedaan, ik ben bekaf. Soms moet ik zelfs een heuveltje opstappen en bij de drankposten stop ik telkens om te drinken. Cola, banaan, dropjes, SUIKER NUUUUUUUUU!

Op zo een momenten denk je toch, wat doe ik hier nu toch? Alleen nog als ik fotografen zie, komt de moose naar boven. Dan haal ik mijn schouders van mijn knieën en doe ik dat ik nog leef. Hoewel ik heel diep zit, prent ik me in dat de meet dichterbij komt. Uren later kom ik in de verte een nieuwe strand tegen, nog anderhalve kilometer te gaan. En dan haal ik de finish. De 42 kilometer van Zeeland is wel niet mijn snelste marathon, maar wel mijn grootste overwinning.


Daarna konden we lekker van de rest van ons weekend genieten, relax.