Kustmarathon Zeeland 2013

Op zaterdag 5 oktober liep ik voor de vijfde keer in mijn leven een marathon. Net geen 3 jaar na mijn eerste in Brussel op 10/10/10. Ik liep hem uit in 3 uur 48. Hoe verder van huis, hoe trager ik hem loop. Maar tijd zegt niet alles. Deze marathon zal ik niet snel vergeten.

Nederlandse marathons zijn niet allemaal vlak. De kustmarathon van zeeland is de zwaarste van Nederland. En daar zijn redenen voor. Het is de unieke mengeling van de Zeeuwse zon, de pittige duinhellingen met zijn ingewerkte trappen en het onverschrokken getijden werking van de zee die hem beenhard maken.

Het is geweldig loopweer, niet meer dan 17 graden en weinig tot geen wind. Tijdens de start raden ze iedereen aan om niet te snel te starten en zeker genoeg vocht op te nemen tijdens het lopen. Het is naar het schijnt hoog water. Kan het mij wat schelen? Neen, ik ben toch geen garnaalvisser gniffel ik.


Met een redelijk tempo begin ik aan de marathon, dik boven de 12 km per uur. Het lopen gaat fijn : leuk door het bosje, dan een klein stukje strand, nog een lange brug van 2 keer 3 kilometer met daar een beetje geasfalteerd eiland tussen. Voor je het weet ben je 20 km verder. De muziek is goed  gekozen en ik sta zelfs een beetje voor op mijn schema. En binnen 6 kilometer staan vrouw, supporters en kindjes klaar om mij aan te moedigen. Joepie, deze marathon wordt een eitje.

Maar plots zie ik het, we moeten over het strand. En het strand ligt er niet bij zoals in Oostende, Blankenberg, Bredene of Cadzand. Nee hier zijn de geallieerden waarschijnlijk geland en terug huiswaards moeten keren. Het is effectief hoogtijd en de garnaalvissers komen zelf niet buiten. Ik wil maar zeggen, het strand lag er niet gladjes bij. Ik spring van krater naar krater, navigeer door de zandkastelen, haal mijn voeten uit het drijfzand en ploeter verder. Iedere meter voel ik de kracht uit mijn benen sijpelen. En ik moet nog een halve marathon lopen.

Dit stuk strand van 6 kilometer is onverbiddelijk, maar ik ga door. Na 4 km strand merk ik dat loper Luc naast me loopt. Dat betekent dat er toch een einde moet komen aan de zandhel. Hij haalt mijn moraal terug beetje boven en babbelt de zand demonen uit mijn hoofd. Eindelijk zie ik terug volk en het officiële afspreekpunt. Zalig om mijn geweldige gezinnetje te zien. Ik val op mijn knieën, knuffel iedereen heel hard en moet dan spijtig genoeg weer verder. Het strand is achter de rug en nog 16 km te gaan.



Maar nu is het aan de duinen. Vanaf nu bezem ik heel af en toe iemand op, maar nog meer halen ze mij in. De duinen hier hebben last van grootheidswaanzin. De ene duin is nog steiler dan de andere en voor sommige hebben we zelfs trappen nodig. Het zand heeft zijn werk gedaan, ik ben bekaf. Soms moet ik zelfs een heuveltje opstappen en bij de drankposten stop ik telkens om te drinken. Cola, banaan, dropjes, SUIKER NUUUUUUUUU!

Op zo een momenten denk je toch, wat doe ik hier nu toch? Alleen nog als ik fotografen zie, komt de moose naar boven. Dan haal ik mijn schouders van mijn knieën en doe ik dat ik nog leef. Hoewel ik heel diep zit, prent ik me in dat de meet dichterbij komt. Uren later kom ik in de verte een nieuwe strand tegen, nog anderhalve kilometer te gaan. En dan haal ik de finish. De 42 kilometer van Zeeland is wel niet mijn snelste marathon, maar wel mijn grootste overwinning.

Daarna konden we lekker van de rest van ons weekend genieten, relax.

Schoon van ver, verre van schoon

Het strand van Breskens (NL). Achteraan op de golfbreker zit een meeuw. De zoom van de handicam op maximum leverde thuis een leuke verrassing bij het verwerken van de beelden!

Er schuilt een groot poëet in schoonbroer janus

Babybuikje

Tine haar buikje groeit en groeit en groeit. Iedereen die dat nog niet deed, kan nog tot zondag 16 augustus een gokje wagen op de moosability babygokker. Na amper negenendertig reacties, maakt u nog steeds (redelijk) veel kans op die fles champagne.

Een kleine tip, als je tegenwoordig de babybuik van Tine bekijkt, kan je best op een nazaat van boven de 4500gr gokken. Ik sta al paf dat mijn zwanger vrouwtje nog door de voordeur geraakt met dat buikje van haar. Mopje, onze voordeur is 2 meter breed, dus dat gaat wel lekker.


Nee, ze ziet er simpelweg geweldig uit. Zo trots en fier dat ze onze baby draagt, het is al een echte mama. Zelfs oma stond versteld dat ze er als zwangere nog zo mooi uit kon zien. Zo stralen en toch geen vlekken in het gezicht :-D

Vruchtbaar weekend

Nu onze vriendjes Jef en Kaar in het verre Ravels zijn gaan wonen, moeten we al een weekendje aan zee plannen, om elkaar nog eens tegen het lijf te kunnen lopen. Dat hebben we dan ook gedaan.

Man, het was berekoud op het strand van Westende. Het zonnetje wou niet schijnen en de wind zat tegen, maar dat kon je aan onze opgetogen gezichtjes niet zien. We haalden werkelijk alles uit ons weekend, wat er uit te halen viel.

De geplande activiteiten waren niet van de poes. Een actie-spring-eens-omhoog-en-terug-omlaag fotoreportage hier, een Oostendse bioscoop bezoekje daar, een unieke briefkaart weer ergens anders.

Onze persoonlijke hoogtepunten:

• Tinte domineerde het BUZZ-kwis gebeuren
• Karen scheerde hoge toppen tijdens het spontaan op de foto staan
  
• Jef speelde weer zijn eigen sexy zelve
• De moose werd bekroond tot kampioen deserteur

Maar de climax van het weekend kwam pas op het einde. De moose gaat samen met Jeffie een groots feest organiseren tijdens de maartse buien. Zondag avond voelden we ons allen als herboren, het was een vruchtbaar weekend.

Zee allergie

Mijn vorige trip naar zee deed al een alarm belletje rinkelen. Maar nu is er geen twijfel meer mogelijk. Ik ben absoluut niet bestand tegen Belgisch zeewater.

Het begon nochtans als een doorsnee dagje aan zee.
De zon brandde hevig op mijn rug. Miniscule zweetdruppeltjes parelden op mijn warme huid. We speelden petanque, leerden jongleren, lazen een boekje, deden het mopke van het verse brood, ....
Sex on the beach was nooit ver weg.

Maar dan maakte ik een misser van formaat. Dartel als een veulen, plonste ik door de Kokzijdische golven. Toen ik de golven voor de tweede maal trotseerde, sprak het afwaswater van de zee me toe:

-"Nu is het genoeg geweest makker!"
-"Gij ziet hier niet meer welkom!"
-"Abra kadabra ka bubbelhuid!"
-"Wees vol bubbels en dat ik u hier nooit meer zie."

Miljaar, vol ongeloof staarde ik naar mijn huid. Waar was mijn gave babyvelletje gebleven? Mijn buik en rug stonden vol met schubben. Overal zag ik bubbels zo dik als zweren. Onmiddelijk werd alarmfase drie van het rampenplan afgekondigd. Er waren drie werkpunten:

• evacuatie
• afspoelatie
• reanimatie (gelukkig niet nodig deze keer)

Gelukkig kon ik rekenen op de alertheid van mijn vriendjes. Nog geen tien minuutjes later stond ik naakt onder de douche! Zo kon ik me zuiveren van het allergene zeewater.
Voor geen geld van de wereld krijgen ze me nog in het water van de Noordzee.

Westende 2007, de hoogtepunten

We zijn nu al een weekske terug van de zee in Westende. We moeten het toegeven, Steven en Denise zijn uitstekende maatjes om mee op vakantie te vertrekken. We hebben ons geen second verveeld en goe gelachen.

Met den dezen gaat het ook al stukken beter. Hoogst waarschijnlijk ben ik de golven crisis volledig te boven gekomen. Hier volgt een uitgebreider verslag met beeldmateriaal. Opgelet voor de gevoelige kijkertjes, soms zijn het schokkende beelden.

Dag 1
We komen aan in de namiddag en zijn op zoek naar vertier. We besluiten om het strand te verkennen. En hupsakeej, wij met een rotvaart met zijn viertjes door de duinen van Westende. Steven en ik hebben maar drie regels. Hoeveel? Drie! Ha drie.

Dag 2
Op dag twee schijnt de zon. Jullie zaten toch aan de Belgische kust? Ja, en toch scheen de zon. Groovy, dat is gewoon fantastisch voor jullie. Ja, ik weet het.

Geheel spontaan schudt Frankske een rapke uit zijn mouw. En dit speciaal voor de trouwe moosability fans.
Dames en heren, de nieuwste Snoop Doggie Dogg clip is in de maak. Shake that ass, move it all around baby. Voor de vrouwtjes : Lekker met de kont omhoog en omlaag schudden, aaaaight.

Opmerkzame natuurliefhebbers zien een roodborstje voorbij fladderen.

Dag 3
Tien minuutjes voor de big crash zag ik er nog kiplekker uit. Wij de golven in. Volgens de Steven was dit al take five, maar ik geloofde hem niet.

Deze foto is een kwartierke later genomen. Ge ziet het, veel bleef er niet over de Frank. Op dat moment begon ik rare dingen waar te nemen.

Dag 4
Denise verjaart vandaag! Hip hip hip, ... in de gorilla. Op deze verwendag laten we ons eens goed gaan. Met een geweldig lied wakker worden, ballonnen met de vleet, een vet stuk taart downloaden en voor de eerste keer in je leven met de go-karts gaan rijden op de dijk. Je merkt het, Denise haar verjaardag kon niet meer stuk. Alleen jammer dat het allemaal weer zo vlug voorbij is.