Verne dreaming

Met onze laatste bongo bon trokken we richting Gent. Een schot in de roos. Logeren in Verne dreaming moet ongeveer de natte droom van elke B&B bezoeker zijn. Het is luxueus genieten van elkaar, van de kamers en van de Gentse feesten.


De eerste dag sliepen we in de Oxford room, een kamer die de ziel van oud Engeland uitademt. Je merkt het in elk detail. De kussens, het behang, de locomotief, het los staande bad, het turntoestel, ...

Na een flinke dosis Gentse feesten, kropen we tevreden terug naar Verne dreaming. Tot in de vroege uurtjes bestudeerden we de verzameling stokoude playboys en de kamasutra. Rrrrrr.


Nog tot de middag zwalpten er zatten over het straat. Waarschijnlijk nog de naweeën van de laatste nacht Gentse feesten. Wij deden de wateren van Gent, niet te verwarren met wildplassers. Tijdens een ûber-romantisch boottochtje (seulement notre deux et le bébé), kregen we de wildste verhalen te horen over de geschiedenis van de stad Gent. Uiteindelijk kwamen we terecht in het patershol, om daar te tafelen.


Die nacht sliepen we in de mooiste kamer ooit. De Shangai room bevat zowel een jacuzzi als een regendouche. Met midden in de kamer een gigantische vergulden boedha. Amaai, dat was lachen geblazen. Verne dreaming it is.

Mongools

Dit weekend reden de Moose en zijn vrouwtje richting Reims. Go bongo! Daar aangekomen, zagen ze alle grote Champagne huizen langs de kant van de weg. Let op, met de nadruk op zien, want ze bezochten er geen ééntje. Het was namelijk zondag en op zondagen is er geen hol te beleven in Reims.


Daarom keerden ze terug naar hun Mongoolse gastheer een gastvrouw. Twee grote vriendelijke Mongolen met een meters brede grijns op hun gezicht. Ze konden er genieten van een overheerlijk Mongools maal, zittend op een Mongools bankje, aan een Mongools tafeltje met een fleske Franse wijn. De moose was helemaal mee.

En daarna gingen ze slapen in hun knusse Mongoolse tent, een knoert van een yoerd. Allemaal mooie kleuren en super knus, niets dan lof. Enkel het toilet stond de Moose niet aan. Die WC-pot stond veel te dicht tegen de rand, enkel afgescheiden door een filterdun hoeslaken dat "net niet" alle geuren wegfilterde. Het rook er dus naar een Mongoolse zoo. Ook geluidsgolven kwamen goed door. Heel praktisch om te roepen van : "Hé sjoe, passeert me diene wcrol ies", maar voor de rest eerder onhandig.

Het staand plassen viel de Moose zwaar. Mietjes gaan natuurlijk zitten, maar de Moose niet. Op die korte tijdspanne gebruikte hij twee verschillende plastechnieken. Ofwel heel hard naar achter leunen met het hoofd, ofwel de beentjes spreiden (een aanrader, want nu kon hij wel mikken).

Met de Bongo bon naar Chimay

Voor onze eerste 10 jaar samen ruilden we weer een Bongo bon in. We kozen voor een zalig natuurweekend in de buurt van Chimay. Door onze wispelturige GPS reden we per ongeluk dwars door de binnenstad van Charleroi. Jullie hebben trouwens allemaal de groeten van de plaatselijke maffia.

Toen het landschap landelijker werd, merkte Tinte iets vreemd op :

-"Amaai, die koeien hebben nogal volle uiers!"

Nadat we arriveerden in Domaine de la Carrauterie, leidde de gastvrouw ons naar onze geweldige kamer. Deze droeg de naam zon van het Oosten, maar in het Frans klinkt dat natuurlijk vele chiquer. Om de sfeer te bevorderen hingen er slashkes, lampionnen en buikkdansgerief aan de muren. Ook het bed kon wel eens afkomstig zijn uit een ver Oosters paleis.

We plonsten in het openlucht zwembad en relaxten in de Joerd. Een openlucht zwembad? Ja, maar wel met bijhorende serre, zwemworsten en ligstoeltjes. Een heuse joerd? Ja, ook wel een Mongoolse ger genoemd. Dat is niets minder dan een ronde tent waar Mongolen in leven. Deze joerd werd volgens mij speciaal overgevlogen door iemand van de Peking Express crew.


Daarna bezochten we het centrum van Chimay. Eerst deden we een fikse, elf kilometer lange wandeling rond het meer. En daarna dronk ik ne goeie Blonde Chimay om het af te leren. Als afsluiter zondigden we tegenover de toeristencode en zijn we ne Chinees gaan steken.

My bongo

Dit jaar gaan Tinte en ik spijtig genoeg niet op wereldtournee. De bouw heeft roet in het eten gegooit op budget vlak. Maar vrees niet mijn vrienden, we gaan ons niet vervelen.

Voor onze trouw kregen we immers een fikse lading Bongo bonnen van onze supercoole gasten. Joepie de poepie, we hebben ons familie en vriendjes geweldig goed gekozen.
Bongo bonnen, oftewel beleef bonnen, zijn steeds een uitmuntenden keuze. Ze staan synoniem voor uren aan plezier. Elke bongo bon bestaat uit een klein doosje met daarin een boekje vol verassingen.

In zo een boekje vind je steeds een dertigtal keuzes, zaligheid alom. Er bestaan Bongo bonnen in alle maten en gewichten. Je hebt bonnen voor een kasteel weekend, een natuurweekend, een trendy hotel, lekker Mediteraans eten, een luchtdoop met een helicopter, een duikinitiatie, ...
Maar nu komt het... Hoe maak je in godsnaam de keuze tussen al die prachtige adresjes? Kiezen is verliezen.

• Welke restaurantje straalt het meeste gezelligheid uit of biedt de lekkerste schotels aan?
• Gaan we Mediteraans eten of houden we het bij streekgerechten?
• Overnachten we in een trendy hotel, of relaxen we in een heus kuuroord?
• zoeken we het eerder lokaal, of rijden we ons de pleuris?

We zitten dus met een luxeprobleem. Not.

Ons eerste weekend is al gekozen. We boekten een charmant Italiaans hotel met slechts 4 kamers. Die gaan daar nogal wat meemaken.
Met Valentijn gaan we dineren in een prinsessen restaurant. Heel het meubilair is roze.

Gans fielen dank aan de gulle gevers.